Wrzos (Calluna vulgaris) to bardzo dekoracyjne krzewinki należące do rodziny wrzosowatych o różnej wielkości i pokroju. Najmniejsze z nich nie przekraczają kilku centymetrów wysokości, a najwyższe osiągają nawet 50 cm.

Nazwa Calluna pochodzi od słowa „zamiatać”, co wiąże się z dawnym jego zastosowaniem do produkcji mioteł. Wrzos zwyczajny, to jedyny gatunek rodzaju Calluna, pochodzący z Europy i obszarów Azji Mniejszej, charakteryzujący się krzaczastym pokrojem. Zdrewniałe pędy są pokryte małymi, łuskowatymi, szarozielonymi liśćmi. Kwiaty zaś są małe, dzwonkowate w barwach (zależnie od odmiany) od bieli, różu, purpury i czerwieni. Można również spotkać odmiany o odmiennych kolorach liści (odcienie czerwieni, złota, srebra).

Wrzos zwyczajny wymaga stanowiska słonecznego (znosi również półcień), gleby przepuszczalnej, kwaśnej (pH 4,5-5,5), dość wilgotnej, ale nie mokrej. W suche i gorące lata, należy je dość często podlewać. Dla zapewnienia prawidłowego wzrostu i rozwoju, można wykorzystać zjawisko mikoryzy, czyli symbiozy między odpowiednimi grzybami a roślinami, która pozytywnie wpływa na wzrost i wygląd rośliny. Po przekwitnięciu, krzewinki przycinamy, co powoduje zagęszczenie się roślin i obfitsze kwitnienie. Przycinamy je dopiero na wiosnę, ponieważ wrzosy kwitną do późnej jesieni, poza tym dłuższe pędy, pozwalają na lepsze przezimowanie. Wrzos rozmnażamy przez sadzonki wierzchołkowe lub odkłady. Sadzonki, długości 5-8 cm z tzw. piętką, pobieramy w lipcu z pędów dwuletnich i ukorzeniamy je w wilgotnym inspekcie. Podłoże powinno składać się z piasku, torfu, ziemi wrzosowej ( po jednej trzeciej). Sadzonki nakrywamy szybą lub folią, inspekt, co jakiś czas należy wietrzyć oraz zabezpieczyć przed zbytnim nasłonecznieniem.

Wrzosy kwitną od końca lipca do końca października. Jest rośliną mrozoodporną ale zaleca się okrycie roślin gałązkami świerkowymi lub włókniną.